Küçük bilgiler büyük adımlar

KARİYER

Yazar: Kampüste Ne Var?

Bu yazı www.medium.com yazarı Karthik Rajan'a aittir.

80’lerin ortası ve sonlarında benim için kesin bir şey vardı; anneannemin okulun son gününde bize uğraması. Kardeşlerimi, kuzenlerimi ve beni kaçırarak, kış tatiline köye götürürdü. Ailedeki bütün çocuklarla, bu anı beklerdik. Hiçbirimizin bir beklentisi olmazdı, çünkü anneannem her zaman eğlenceli ve etkileyici bir insandı.Her sabah hepimize ineklerden yeni sağdığı sütü ısıtarak, bize içirirdi. Toprak sobasını kömürle yakardı ve bazen kışın verdiği rutubet ona dert yaratırdı. Her zaman o marifetli elleri bir iş yapardı ve bileğindeki altın bilezikler bu işleri yaparken hep parlardı. Ne zaman kömür ateşini canlandırmak için sobaya talaş atsa, suratında sıcacık bir tebessüm oluşurdu.

Köyde yaşayan anneannemin yaptığı küçük sihirli bir hareketin, kilometrelerce uzaktaki ticari bir enerji santraline etki edeceği aklımın ucundan geçmezdi.

Noktaları birleştirmek

Seneler önce tatilden işe döndüğümde, ofis arkadaşlarımla hasret gidermek için koridorda yürürken muhabbet ediyorduk. Onlarla konuşurken, çok sevdiğim bir yöneticimizin ofisinin yanından geçiyorduk. Öylesine daldım ofisine. Kendisinin her zaman mutlu bir havası vardı. Odasına girdiğimde mutlu olurdum ve çıkarken, girdiğimden de daha mutlu çıkardım. Sebepsiz yere mutlu ediyordu beni. Hatta, Bay Pozitif diye takma isim takmışımdır ona. 

Her zamanki gibi sandalyesinde oturuyordu ve beni suratında kocaman bir gülümsemeyle karşıladı. Biraz boş muhabbet ettikten sonra ona şu an onu en çok zorlayan işini sordum. Söylediği iş, bir kömür kaynağının üstündeki bir enerji santraliyle ilgiliydi. Kömür, çamurla birlikte karışarak bir pasta kıvamına gelmişti. 

Kömür ve çamur karışımının ıslaklığı, nakliyecilere taşırken problem çıkarıyordu. Çünkü, bu karışım taşınırken kuruyordu. Bu ıslak çamurlu kömür, taşındığı aracın pürüzlü yerlerine girip kuruyordu. Ona kömürü hep ıslak tutmalarını tavsiye ettim, ancak o bunu zaten denediklerini, eğer öyle yaparlarsa kömürün veriminin düştüğünü belirtti. 

Bir anda aklıma, aslında geç kalan bir fikri söyledim: Kömüre talaş koymaları. Yöneticinin içindeki mühendis bir anda parlayarak ‘Tabi ya! Yanan bir ürün ve su emici bir madde’ dedi. Telaşla santral yöneticisini aradı. Suratından hiç eksik olmayan gülümsemesiyle telefondaki kişiye ‘Bu sefer çözdük işi’ dedi. Telefonu kapattı ve sırtıma sertçe vurarak: ‘Multi milyon bir santral için inanılmaz ve ezber bozan bir düşünce, bravo!’ dedi. Bay Pozitif’ i bir sonraki görüşümde yine gülüyordu. Bütün santrale fikri anlatıp, bana da kredi veriyordu. O konuşurken aklımdan tek bir düşünce geçiyordu: Acaba birkaç sene önce vefat eden anneannemle bu anımı paylaşsam, ne hissederdi?

Takdir et ve etkiyi gör

Eğer noktaları birleştirmek yeniliklere ilham veriyorsa, anneannemin bu milyon dolarlık santrale yaptığı katkı hayatımdaki en büyük ilham kaynağıdır. Hayatımızdaki aşırılıklar çok şaşırtıcı. Küçüklüğümden bu bilgiyi kullanmak, annemin annesi yani bu hayatta gördüğüm en mükemmel insanlardan birine verebileceğim en güzel hediyelerden biridir. Yaşadığı zamanın şartların zorluklarından dolayı sadece dördüncü sınıfa kadar okuyabilmişti, ancak kendisi buna aldırmadan öğrenebildiği her şeyi öğrenip, bunları bize aktarıyordu. 

Ona çok şey borçluyum. Onun mutfak tahtasına yazdığım ilk alfabe olsun, bana anlattığı hikayeler olsun, bana çok yararı dokunmuştur. Buradan, kafası ve ruhu zamanının çok ilerisinde olan anneanneme selam olsun. Her şey için teşekkür ederim.

 

Kaynak: medium